عشق من

عشق من

حسرت دیده بی تاب تو بیمارم کرد
آن نگاه نگرانت دل تبدار مرا خوابم کرد
بی جهت نیست که مست رخ زیبای تو ام
لب گلگون تو در دشت خزان آبم کرد
مستی ام جام نگاهی ز افق های تو بود
آه ،آن صورت مهتاب تو در خوابم کرد
شهر را از تب بیماری من جایی نیست
راه گم کرده به دنبال تو آواره و ویرانم گرد
اشکم از دیده به گرمای نفسهای تو بود
جام اندوه تو مر همره و همرام کرد

+ نوشته شده در شنبه نهم خرداد 1388 14:18 توسط مژده |

نمي نويسم ..... چون مي دانم هيچ گاه نوشته هايم را نمي خواني حرف نمي زنم .... چون مي دانم هيچ گاه حرف هايم را نمي فهمي نگاهت نمي كنم ...... چون تو اصلاً نگاهم را نمي بيني صدايت نمي زنم ..... زيرا اشك هاي من براي تو بي فايده است فقط مي خندم ...... چون تو در هر صورت مي گويي من ديوانه ام

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم بهمن 1387 22:5 توسط مژده |

+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم دی 1387 16:32 توسط مژده |

نگات قشنگه ولیکن یه کم عجیب و مبهمه

من از کجا شروع کنم دوست دارم یه عالمه

من و گذاشتی و بازم یه بار دیگه رفتی سفر

نمی دونم شاید سفر برای دردات مرهمه

تا وقتی اینجا بمونی یه حالت عجیبیه

من چه جوری واست بگم بارون قشنگ ونم نمه

هوای رفتن که کنی واسه تو فرقی نداره

اما به جون اون چشات مرگ گلای مریمه

آخرشم دق می کنم تا من و دوست داشته باشی

مردن که از عاشقیه یک دفعه نیست که کم کمه

من نمی دونم تو چرا اینجور نگاهم می کنی

زیر نگاه نافذت نگاه عاشقم خمه

می پرسم از چشمای تو ممکنه اینجا بمونی ؟

می خندی و جواب می دی رفتن من مسلمه

برو به خاطر خودت اما به من قول بده

هرجای دنیا که بری دیگه نشو مال همه

رسمه که لحظه ی سفر یادگاری به هم می دن

قشنگ ترین هدیه ی تو تو قلب من یه مشت غمه

شاید این و بهم دادی که همیشه با من باشه

حق با تو،تو راست می گی غمت همیشه پیشمه

دیدی گلا شب که میشه اشکاشونو رو پاک می کنن

یادت باشه چشم منم همیشه غرق شبنمه

تو می ری و اسم من واز رودلت خط می زنی

اسم قشنگ تو ولی همیشه هرجا یادمه

چشمای روشنت یه کم کاش هوای من رو داشت

+ نوشته شده در شنبه هفتم دی 1387 22:19 توسط مژده |

اندکی عاشقانه تر زیر این باران بمان،

ابر را بوسیده ام تا بوسه بارانت کنم.

من در این خلوت خاموش سکوت

اگر از یاد تو یادی نکنم می شکنم

در کاخ مجلل خبر از عشق مجو

که سعادت همه در کلبه درویشان است

+ نوشته شده در سه شنبه سوم دی 1387 23:40 توسط مژده |

مدار صفر درجه

وقتی گریبان عدم با دست خلقت می درید وقتی ابد چشم ترا

پیش از ازل می افرید وقتی زمین ناز ترا در اسمانها می

کشید وقتی عطش طعم ترا با اشک هایم می چشید من عاشق

چشمت شدم, نه عقل بود و نه دلی چیزی نمی دانم از این

دیوانگی و عاقلی یک آن شد این عاشق شدن دنیا همان یک

لحظه بود ان دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود

وقتی که من عاشق شدم شیطان به نامم سجده کرد ادم زمینی

تر شد وعالم به آدم سجده کرد من بودم و چشمان تو, نه

آتشی و نه گلی چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

+ نوشته شده در شنبه سی ام آذر 1387 21:57 توسط مژده |

^{اسمت رو نمي ذارم دريا كه خشك بشي
نمي ذارم خورشيد كه غروب كني}
^{نمي ذارم ماه كه صبح بشه و خورشيد جات بياد}
^{ميذارم عمرم كه اگه رفتي منم برم}

+ نوشته شده در شنبه سی ام آذر 1387 21:53 توسط مژده |

برای شما جا نداریم

دلم را سپردم به بنگاه دنیا

و هی آگهی دادم اینجا و آنجا

و هر روز

برای دلم

مشتری آمد و رفت

و هی این و آن

سرسری آمد و رفت

*
ولی هیچ کس واقعا

اتاق دلم را تماشا نکرد

دلم قفل بود

کسی قفل قلب مرا وا نکرد

*
یکی گفت:

چرا این اتاق

پر از دود و آه است

یکی گفت:

چه دیوارهایش سیاه است

یکی گفت:

چرا نور اینجا کم است

و آن دیگری گفت:

و انگار هر آجرش

فقط از غم و غصه و ماتم است

*
و رفتند و بعدش

دلم ماند بی مشتری

ومن تازه آن وقت گفتم:

خدایا تو قلب مرا می خری؟

*
و فردای آن روز

خدا آمد و توی قلبم نشست

و در را به روی همه

پشت خود بست

*
و من روی آن در نوشتم:

ببخشید، دیگر

برای شما جا نداریم

از این پس به جز او

کسی را نداریم.

+ نوشته شده در شنبه سی ام آذر 1387 20:51 توسط مژده |

سلام عزیز مهربون اجازه هست بشم فدات؟اجازه هست تو شعر من اثر بذاره خنده هات؟شب که میشه یواش یواش با چشمک ستاره هاش اجازه هست از اسمون ستاره کش برم برات؟ اجازه هست بیای پیشم یه کم بگم دوستت دارم؟تم هم بگی دوسم داری بارون بشم دل ببارم برم تو باغ اطلسی بی رنج ودرد و بی کسی بهت بگم اجازه هست گل روی موهات بذارم اجازه هست خیلال کنم تا اخرش مال منی؟خیال کنم دل منو با رفتنت نمیشکنی؟اجازه هست خیال کنم بازم میای میبینمت؟با اون چشمای مهربون دوباره چشمک میزنی؟

+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و هشتم آذر 1387 0:14 توسط مژده |

شعر با صفا

این روزا عمر عاشقی دوروزه

ایشالا پیر عاشقی بسوزه

بلا به دور از این دلای عاشق

كه جمعه عاشقند و شنبه فارغ!

گذاشته روی میز من ، یه پوشه

كه اسم عشق‌های بنده توشه

زری، پری،‌سكینه، زهره، سارا

وجیهه و ملیحه و ثریا

+ نوشته شده در جمعه پانزدهم آذر 1387 10:20 توسط مژده |

بی تو چگونه باورم شود برگهای زرد باغ دوباره سر سبز می شود ای مسافر همیشگی بی تو من به انتها رسیده ام از کدام آشنایی از کدام عشق با تو گفتگو کنم من به سوگ عاطفه ها نشسته ام بی هدف به هر طرف کشیده می شوم به یاد تو عزیز سفر کرده از چشمم چون اشک سفر کردی بی تو چه کنم

+ نوشته شده در سه شنبه دوازدهم آذر 1387 22:16 توسط مژده |

باز با دردم مداوا می کنم...

با دل دیوانه ام تا میکنم...

می روی با یک خداحافظ و من شب تو را در خواب پیدا می کنم..

با خیال و خواب و رویا باز هم درد دوری را مداوا می کنم

شعله عشق تو می سوزد مرا من فقط ان را تماشا می کنم توبه کردم تا فراموشت کنم ...

باز هم امروز و فردا می کنم ...

+ نوشته شده در سه شنبه دوازدهم آذر 1387 16:41 توسط مژده |

بوسه

گفتی که می بوسم تو را
گفتم تمنا می کنم
گفتی اگر بیند کسی
گفتم که حاشا می کنم
گفتی ز بخت بد اگر ناگه رقیب آید ز در ؟؟
گفتم که با افسونگری او را ز سر وا می کنم
گفتی که از بی طاقتی دل قصد یغما می کند
گفتم که با یغما گران باری مدارا می کنم
گفتی که پیوند تو را با نقد هستی می خرم
گفتم که ارزانتر از این من با تو سودا می کنم
گفتی اگر از کوی خود روزی تو رو گویم برو؟؟
گفتم که صد سال دگر امروز و فردا می کنم

+ نوشته شده در سه شنبه دوازدهم آذر 1387 16:39 توسط مژده |

نه بغضي گلويم را گرفته بود

نه دلم شكسته بود

نه حتي قطره اي اشك در چشمم

حلقه زده بود

هرگز به زانو در نيامدم كه به پايش بيفتم

هر چند ، او روبرويم نشسته بود

بي آنكه مرا ببيند

و فقط نگاهش ازمن عبور ميكرد

كاش انقدر شفاف نبودم

آن وقت شايد مرا ، خودم را هم مي ديد

شيشه را فقط با آلودگي اش ، با لكه هايش مي توان ديد

+ نوشته شده در جمعه بیست و چهارم آبان 1387 20:17 توسط مژده |

برای رسیدن به تو سوگندها نوشتم بروی گلبرگ های زیبای گل شقایق و حال برای رسیدن به جدایی اشکم را با یاد تو می ریزم و عشقم را با یاد شقایق پرپر می کنم تا فراموش کنم لحظه های با تو بودن را

+ نوشته شده در یکشنبه دوازدهم آبان 1387 14:28 توسط مژده |

اسمان

اسمان چشمانم سپید بود

زمین دلم سرسبز

و زنبیل خاطره هایم پر بود از عطر یاد تو

ناگهان ابری بر امد...

اسمان چشمانم را سیاه کرد

زمین دلم را لرزاند

و زنبیل خاطره هایم را دزدید

اما تو امدی

و از سبد خوش بینی ات

نهال ارزویی به من هدیه دادی